Featured

Over mij

 

Leuk dat je mijn site komt bezoeken. Mijn naam is Karin, bouwjaar 1966, schorpioen en moeder van twee dochters die de deur uit zijn.
Mijn hobbies zijn onder andere mijn pc, fotografie, stamboomonderzoek, schrijven en haken als mijn armen het toelaten. Mijn favoriete muziek is hardstyle.

De naam van de site, Papilio staat voor vlinder. 
De vlinder verandert van rups naar pop, van pop naar vlinder en ondergaat steeds een metamorfose. Net als wij allemaal in het leven blijven veranderen en groeien, als het goed is.
Net als de vlinder blijf ik veranderen en zoeken hoe ik mijn site kan verbeteren/veranderen.
In 2012 kreeg ik de diagnose fibromyalgie, de onbegrepen niks aan te doen ziekte, dácht ik.
Tot in 2015  Personal Tuning op mijn pad kwam en  mijn leven 180º in positieve zin veranderde!
Ik kreeg mijn leven terug! Ik klom uit mijn pop en leerde weer vliegen!
2016 bracht een stage als receptioniste/ secretaresse, wat uiteindelijk tot een baan leidde, ik deed weer mee!
2018 bracht weer een andere kans, Hans Timmerman bood mij een baan aan. Samen probeerden we Personal Tuning beter in de wereld te zetten, zodat nog meer mensen met bijvoorbeeld onder andere fibromyalgie geholpen kunnen worden tot dit eind februari eindigde.
Gelukkig vond ik snel weer een andere baan als administratief medewerkster bij het leukste ecologisch adviesburo van het Noorden.

In deze tijd kun je er niet meer omheen, dus ook ik ben te vinden op Social Media via onderstaande knoppen.

Featured

Vernieuwde website

Na jarenlang een blog bijgehouden te hebben over en voor familie is het nu tijd om een nieuwe weg in te slaan.
Niet alle artikelen gaan verdwijnen, alleen die ertoe doen blijven over en er zullen nieuwe toegevoegd worden.


2018 is bijna voorbij, tijd om de bladzijde om te slaan!
Welkom 2019!

Voorlopig is mijn oude website, gemaakt in Joomla, hier nog even te vinden, 
https://site.papilio.name

Mijn oude hobby, breien!

2012-11-20
 
Breien was vroeger mijn grote hobby.
Ik ging bijna niet zonder breiwerk de deur uit.
Had altijd een grote tas mee en was altijd bezig.
In die tijd hadden we geen computers of mobieltjes.
 
Meer dan 100 truien maakte ik.
In gemiddeld drie weken tijd had ik een mannentrui klaar.
In 1994 maakte ik de laatste, de Blommenjurketrui voor mijn oudste.
Pijn in mijn arm die maar niet meer weg wilde gaan, dwong mij te stoppen.
 
Ik vond het vreselijk jammer dat ik op moest houden, het was zulk ontspannend werk, mijn grootste hobby.
Maar het leverde teveel pijn op, ik kon mijn arm dan bijna niet meer gebruiken.
Nu denk ik dat de fibromyalgie toen al begonnen is.
 
Soms probeerde ik weer een stukje, maar de prachtige trui met een kat van de tekenares Francien voor mijn moeder kwam nooit af.
Hopelijk maakt mijn tante hem nog eens voor haar af.
 
Afgelopen weekend zag ik een mooie colsjaal met lovertjes erin verwerkt.
Ik twijfelde om hem te kopen, op een later tijdstip was hij helaas weg.
Een paar winkels verder zag ik wol liggen met een zilverdraadje erin verwerkt, waarom zou ik het niet eens proberen?
 
Ik kocht de wol en dikke breinaalden en nu ben ik dan begonnen aan een colsjaal.
Wát een genot om weer het tikken van de pennen te horen, het in je handen voelen groeien van het breiwerkje, creatief bezig zijn, heerlijk!
 
Maar goed voor mijn armen is het natuurlijk niet, ik zal me vreselijk moeten inhouden en af en toe een paar pennen breien, meer zit er niet in.
Het zal dus een langdurig traject worden, maar ik brei! Het zou mooi zijn als het project voor het eind van winter klaar is!
 
Mijn dochters vinden het maar een bejaarde hobby, maar wat waren ze vroeger blij met mijn creaties.
Truien met Ernie erop, een walvis, een poes en wat al zo meer.
Gelukkig had ik alles bewaard, zodat Marita ook nog mijn creaties kon dragen.
Truien breien is echt gebeurd, ik hoop dat het deze winter gaat lukken een colsjaal te breien!
 

Update januari 2020:

Mijn tante maakte inderdaad de trui voor mijn moeder af, die prachtig werd! En de colsjaal met glitters is een heel eind, maar ligt nog altijd in een bak te wachten op het moment dat hij zal worden afgemaakt. Wie weet ooit.

Tulpenroute

2019-04-22 Tweede Paasdag
 
Het beloofde een mooie dag te worden deze tweede Paasdag.
Onlangs had ik iets gelezen over een stuk tulpenroute wat je kon rijden met de auto, een leuke actie voor vandaag.
Onderweg zagen we uit de verte af en toe al een prachtig gekleurd veld.
Maar bij het voor ons eerste veld van de route begon het te kriebelen, uit de auto en kijken en foto’s maken!
Maar vooral genieten van al dit moois samen met mijn lief.
 
Een poos later kwamen we bij een boer langs die open dag hield, we parkeerden de auto en gingen kijken.
Er was een soort tentoonstelling over wat hier allemaal op deze boerderij gebeurt, een schuur vol bollen, ongelofelijk veel! 
Er werd verse patat gebakken van de aardappelen die je gratis kon proeven, eventueel met ook gratis, koffie erbij.
Overal stonden paaseitjes die tussen je vingers weggesmolten door de hitte haha! 
Toch snoepten we er nog een paar, ondanks dat we al meer dan genoeg paaseitjes gegeten hadden de afgelopen dagen.
 
De rit ging verder, we stopten nog een paar keer bij mooie velden en een fruitboerderij.
Daarna ging de rit weer verder, de mooiste kleuren gleden aan ons voorbij.
Zo werd ook dit weer een dag met een gouden randje!

Heikikkers

2019-03-29

Ze waren er weer! De heikikkers, die ik gekscherend blauwe smurfen noem.
Het blijft een bijzonder fenomeen gedurende een paar dagen.
En alleen de mannetjes krijgen in de paartijd een blauwe kleur. Het blauw is een waas dat over het onderliggende patroon heen ligt en na een paar dagen alweer verdwijnt.De rest van het jaar zijn gewoon bruin.