In memoriam Gepke Berga-Akkerman

 

                                                  Gepke Berga-Akkerman

                                               *26-03-1919       †15-09-2006

 

Mijn lieve, unieke beppe is niet meer…..gistermiddag hebben we voor de laatste keer afscheid van haar genomen. Mijn oudste vriendin, 87 jaar is ze geworden, een bijzondere vrouw, vele mooie herinneringen aan mijn jeugd laat ze achter. Ze leerde me breien, haken en nog zoveel meer. Bij haar mocht eigenlijk altijd alles en anders hoorde je het wel, maar dat kwam zelden voor.
Ik heb een geweldige jeugd gehad onder meer doordat we bijna iedere zondag bij haar waren.

We aten dan heel vaak kippenpoten van de kippen die pake zelf slachtte, hij lustte ze zelf ook enorm graag, maar stond ze met liefde aan ons af. Als het mooi weer was, was er buiten genoeg te doen, regende het dan speelden we binnen, we mochten met de eieren en het echte geld spelen in het hok, waar beppe de eieren verkocht. In Raerd stond ze bekend als de vrouw van de eieren. Soms hielpen we zo ook een echte klant, zelfs dat vertrouwde ze ons toe. We mochten door het hele huis spelen, verkleden, hutten bouwen, met water spelen, eigenlijk was niets te gek. Afwassen bij het aanrecht tot de keuken dreef, het maakte haar niet uit. Kaarsen smelten om “nieuwe” te maken, brieven schrijven op de enorme typemachine was een feest.

En dan waren er nog de vele dieren, hokken vol konijnen,  dat was pake zijn hobby, waar hij vroeger vele prijzen mee won tijdens tentoonstellingen. Pake maaide gras voor de konijnen met een zeis, wij hielpen we mee om het gras in de metalen mand te doen, zodat het een nachtje kon staan en de konijnen het de volgende dag mochten eten. Ook waren er een paar schapen en jaarlijks lammetjes, in de herfst mochten wij altijd mee om ze voor de winter, lopend langs de weg, naar de boer te brengen. Mijn zusje bracht zoveel tijd met hen door dat ze zo achter haar aanliepen. Daarom wachtte pake tot wij tijd hadden op een zaterdag. Als echte schapenhoedsters brachten wij ze zo lopend naar de boer. Verder hadden ze hokken met honderden kippen. We moesten altijd lachen als je binnen stapte en dan heel hard ging “kakelen”. Dan vielen alle kippendames stil, tot het langzaam weer in koor verder ging.

Nadat pake een beroerte had gehad en bleek dat hij niet meer in staat was om het werk te doen, werd de boel verkocht en kwamen ze naar Grou. Ik wipte geregeld even aan, om de kranten te halen of voor een praatje. Ook aten we nog geregeld bij beppe. Ik paste op pake als beppe eens weg moest, later werd dat iedere week, zodat zij naar het handwerken in het bejaardenhuis kon en er even uit was, want het viel niet altijd mee om voor pake te zorgen. Ze hielp dan de oudere mensen met het maken van mooie dingen tijdens het handwerken, voor zover ze dat nog konden.

Haar hele leven deed ze van alles, ze zat bij de plattelandsvrouwen, hielp dus met handwerken en zoveel meer. Op een gegeven moment verhuisden ze naar een kleiner huisje, vlakbij waar ze eerst woonden. Daar paste ik nog op pake zolang het kon, het werd steeds moeilijker, hij leefde zó in vroeger… maar het deerde me niet. Ik was blij dat hij mij vertrouwde en dat ik beppe zo kon helpen.

Toen pake er later niet meer was, kwam ik iedere week schoonmaken, toen kregen we pas écht een sterke band! Eerst ging oudste als kleuter nog mee, maar omdat ze nog klein was liep ze soms teveel in de weg. Later kwam jongste mee, maar liepen we tegen hetzelfde probleem aan en bracht ik haar onder bij mijn vriendin, zodat beppe en ik door konden werken.

Ze vertelde vele verhalen, ze kon prachtig vertellen, zowel over vroeger als nu. Eerst hadden we even een praatje, dan aan het werk, dan koffie, weer gezellig praten. Het praten werd later steeds belangrijker en het werk kon haar wat minder schelen. Ondanks het vele kletsen deden we nog genoeg. Als het mooi weer was zaten we zo gezellig op het bankje voor haar huisje, maar maakten ook haar kleine tuintje netjes. Als het tijd werd om naar huis te gaan, werd de kast nog nagekeken op etenswaren die bijna over datum waren: “Neem jij dat maar mee, ik krijg het toch niet meer op”.

Een paar jaar geleden kreeg ze hartklachten, waarvan ze gelukkig aardig herstelde, maar toen ze de kans kreeg om naar Leppehiem te verhuizen, greep ze die mogelijkheid met beide handen aan. Voor de laatste keren gingen we samen alle kasten door om te zien wat weg kon en wat mee moest. Er kwamen weer heel wat verhalen los en ik kreeg wat oude foto’s en dingen mee, waarvan ze wist dat ik er waarde aan hechtte. Eenmaal in Akkrum zag ik haar een stuk minder vaak, maar onze band bleef.
Hoewel bellen lastig was omdat ze me zo slecht verstond… En nu is het dan echt over en moet ik het doen met haar foto en de verhalen die nog in mijn hoofd zitten.

Lieve beppe, bedankt voor je liefde, alles wat je me hebt geleerd en meegegeven en de bijzondere dingen die je met me wilde delen. Ondanks dat je mijn beppe was, voelde je ook als mijn oudste vriendin.

Enorm dankbaar dat ik je mee mocht maken tot ik bijna 40 was! Ik zal je nóóit vergeten! En ik zal je vreselijk missen……

Dag lieve vriendin, voor altijd in mijn hart. Rust zacht……liefs K 

 

Herschreven, 2019-01-10