Winter


Roodborstje

2019-01-22

De vogeltjes krijgen iedere dag al te eten van mij, waardoor er altijd vele soorten in mijn tuin te zien zijn, zoals mussen, koolmeesjes, vinkjes, merels, tortelduiven, pimpelmeesjes, roodborstjes. Af en toe een vlaamse gaai en heel soms een specht. De kleine soorten vliegen met me mee als ik ’s morgens buiten kom en lijken te roepen:”Ben je daar eindelijk?” Iedere ochtend opnieuw is het genieten in hoofdletters! Soms pikken ze al een zaadje mee terwijl ik voer op de plank strooi, sommige vooral koolmeesjes, zijn behoorlijk brutaal!

En dan ineens begint het lichtjes te sneeuwen, eerst blijft het voer overal zichtbaar, maar langzaam bedekt de sneeuw de aarde en zaadjes die ze van de plank gegooid hebben, met een laagje wit.

Af en toe lijkt het of de vogeltjes dankbaar naar me kijken door het raam waar ik met mijn camera klaar zit, want ondanks de sneeuw kunnen ze eten van de overdekte voederplank.
Wat is er nu mooier dan zo’n natuurfilm door je eigen raam.


Dag 84/ 12 weken Personal Tuning

waffenöl

Dag 84
 
2015-04-02
 
Vandaag ben ik alweer drie maanden bezig met Personal Tuning en nog altijd treden er verbeteringen op!
Ondanks dat ik het gevoel heb een beetje te blijven hangen, omdat ik steeds opnieuw geplaagd wordt door het hoesten en lamlendig voelen virus, terwijl het verder zo goed gaat!
Zo loop ik niet wat ik zou willen/kunnen, omdat ik me steeds weer slechter voel als ik in de kou ben geweest.
Heel simpel zit ik dus gewoon te wachten, net als de halve bevolking op beter weer, voorjaar. Zon en warmte hebben we nodig!

Nu had ik eigenlijk besloten te stoppen na 12 weken bloggen over Personal Tuning.
Maar het is inmiddels alweer een verslavende uitdaging geworden om iedere dag een stukje te schrijven.
Bovendien gebeuren en nog altijd nieuwe dingen en probeer ik te delen wat ik nu meemaak.
Zal ik dan toch? Net als eerder bij #100happydays voor de 100 dagen gaan? Dat is niet ver meer, oké, ik ga door!
In ieder geval tot 100 dagen, dan kijk ik daarna weer verder.
 
Om 6:40 uur na de ochtendoefeningen fris uit bed, ondanks mijn verkouden hoofd.
Opnieuw begin ik te hoesten en heb ik kriebel in mijn keel. 
Hoeveel weken duurt deze ellende inmiddels? Al meer dan een maand!
Maar ik hoor het overal, denk je dat je opknapt, komt het gewoon nog een paar keer terug…
 
Hoera! Mijn lieve heit (vader) is vandaag jarig! 
6 weken terug kreeg hij een nieuwe knie, maar hij gaat als een speer.
Ik hoop dat hij nog vele jaren in goede gezondheid door mag gaan!
 
Tss… april doet wat hij wil, even sneeuwt het flink, we zijn er nog niet vanaf!
De achterband van mijn fiets voelt erg plat als ik opstap, dit wordt dus lopen.
Na een gezellige ochtend kijkt de visite wel een beetje vreemd, maar ik doe gewoon mijn oefeningen voor de tussenwervelschijf, mijn ouders hebben een lekker kleed, dus prima te doen.
Vandaag nog 5x, dan zit een week oefenen erop en zou het klaar moeten zijn.
En ik moet zeggen dat het lopen beter voelt.
 
’s Middags loop ik tussendoor een keer naar huis om later terug te gaan naar mijn ouders.
De hele dag stilzitten is me maar niks.
Het is een gezellige dag, van ademoefenen komt echter niks, dus dat doe ik voor het slapen gaan wat uitgebreider.

Mijn vader had het flesje Waffenöl (zie foto) dat ik afgelopen zomer voor hem had meegenomen bewaard voor een speciale gelegenheid.
Dat was vandaag! Het smaakte hem goed! Proost heit, dat je maar een dure voor de staat mag worden!

Klik hier voor het overzicht verbeteringen na Personal Tuning per week.

Winterwonderland

2005-03-02

Vanmorgen kwam jongste naar me toe: “Mem, het is wel een beetje eng, er ligt héél veel sneeuw!” Ik dacht nog dat valt vast mee, maar tot mijn grote verbazing zag ik een prachtige witte wereld! En ze had gelijk, er lag echt héél veel!

Als ik sneeuw zie moet ik naar buiten en foto’s maken, in dit geval helemaal, want hoe vaak maken we dit nou nog mee! Afgelopen zondag hadden we al genoten van het kleine laagje, maar nu lag er echt een dik pak! 
Dus met de voor- of achterdeur open al snel wat kiekjes gemaakt.

De kids naar school, snel de kleren aanen een boodschappenlijstje gemaakt.
Net toen ik op weg zou kwam oudste alweer terug, ze was niet gebeld door school dat ze vrij hadden vandaag!
Dus gingen we samen op pad om onderweg foto’s te maken, wát een mooie wereld! Heerlijk zo stil als het was, geen of heel weinig auto’s, af en toe een vogeltje horen fluiten, een enkeling die zich nog op een fiets door de sneeuw baande.

En verder alleen maar mensen die een poging deden hun stoepje een beetje van de sneeuw te ontdoen en mensen die lopend naar de supermarkt vertrokken. In de supermarkt was nog geen brood afgeleverd, heerlijk zoals het leven dan ineens stilligt, het moet natuurlijk niet te lang duren, maar zo voor een keertje is het wel leuk.

Wát een belevenis voor veel kinderen die nog nooit zoveel sneeuw hebben meegemaakt! Ikzelf heb de winter van ’78/’79 meegemaakt, dát was pas een pak sneeuw!
Maar de jongere kinderen hebben niet veel meegemaakt nog.

8 jaar terug was er een 11 stedentocht, maar volgens mij was oudste 5 toen alles ook zo kwam stil te liggen, 9 jaar terug dus.

Er staat inmiddels alweer een sneeuwpopje in de tuin en jongste is alweer vertrokken. Wát een feest!