De wonderbaarlijke wereld van ijzel

ijzel

2016-01-06
 De wonderbaarlijke wereld van ijzel 
Gister voelde het als een extra zondag toen de wereld ineens stil kwam te liggen door ijzel in het noorden van het land. Scholen bleven dicht, het openbaar vervoer werd een ramp, vele ongelukken, schaatsende mensen op straat, zó wonderbaarlijk!
En vandaag ging het weer zo, werd het zelfs nog een beetje erger, dus nog een “zondag” en binnen blijven. Te bang om te vallen bleef ik binnen, maar toch trok deze bijzondere wereld ook.
Dus vanmiddag kon ik me niet meer inhouden, ik móest naar buiten om foto’s te maken! Met drie paar sokken aan om niet uit te glijden en mijn voeten toch enigszins warm te houden, ging ik op sokken naar buiten met mijn camera.
Het viel nog niet mee allemaal, het werd een lastig en koud klusje, maar hoe bijzonder ziet de wereld er zo laag bij de grond uit!
Terwijl ik net weer binnen ben en warme sokken van de kachel aantrek, hoor ik ineens gejoel voor op het pleintje. Daar schaatst mijn nichtje met een vriendin!
Het is een wonderbaarlijke wereld! Schaatsen op straat!
Toch hoop ik dat het snel weer weg zal zijn! Maar de herinneringen zijn weer vastgelegd!

Winterwonderland

2005-03-02

Vanmorgen kwam jongste naar me toe: “Mem, het is wel een beetje eng, er ligt héél veel sneeuw!” Ik dacht nog dat valt vast mee, maar tot mijn grote verbazing zag ik een prachtige witte wereld! En ze had gelijk, er lag echt héél veel!

Als ik sneeuw zie moet ik naar buiten en foto’s maken, in dit geval helemaal, want hoe vaak maken we dit nou nog mee! Afgelopen zondag hadden we al genoten van het kleine laagje, maar nu lag er echt een dik pak! 
Dus met de voor- of achterdeur open al snel wat kiekjes gemaakt.

De kids naar school, snel de kleren aanen een boodschappenlijstje gemaakt.
Net toen ik op weg zou kwam oudste alweer terug, ze was niet gebeld door school dat ze vrij hadden vandaag!
Dus gingen we samen op pad om onderweg foto’s te maken, wát een mooie wereld! Heerlijk zo stil als het was, geen of heel weinig auto’s, af en toe een vogeltje horen fluiten, een enkeling die zich nog op een fiets door de sneeuw baande.

En verder alleen maar mensen die een poging deden hun stoepje een beetje van de sneeuw te ontdoen en mensen die lopend naar de supermarkt vertrokken. In de supermarkt was nog geen brood afgeleverd, heerlijk zoals het leven dan ineens stilligt, het moet natuurlijk niet te lang duren, maar zo voor een keertje is het wel leuk.

Wát een belevenis voor veel kinderen die nog nooit zoveel sneeuw hebben meegemaakt! Ikzelf heb de winter van ’78/’79 meegemaakt, dát was pas een pak sneeuw!
Maar de jongere kinderen hebben niet veel meegemaakt nog.

8 jaar terug was er een 11 stedentocht, maar volgens mij was oudste 5 toen alles ook zo kwam stil te liggen, 9 jaar terug dus.

Er staat inmiddels alweer een sneeuwpopje in de tuin en jongste is alweer vertrokken. Wát een feest!