Zeg maar nee, dan krijg je er twee, eh…vier toevallig!

Ringslang
2020-06-15
 
Het beloofde heel erg veel te gaan regenen maandag, dus besloot ik zondagavond om mee te gaan rijden naar het werk met de bus. Want 80% regen op de fiets vond ik wat overdreven.
Maar toen ik ’s morgens bij de achterdeur naar nachtvlinders ging kijken, viel het 100% mee met het weer!
Het was droog en de temperatuur goed, dus ik besloot toch te gaan fietsen. Mocht het op de terugweg nog regenen dan zou ik thuis droge kleren aan kunnen trekken, geen probleem dus.
’s Middags kwam ik ook weer droog thuis en werd het heerlijk weer!
Zonde om klusjes binnen te gaan doen, zou ik? Zelfs na al 12 km fietsen in de benen?

Ik besloot het gewoon te doen en zou de volgende dag wel zien wat het effect van deze beslissing zou zijn.
Met camera, reserve accu en een flesje drinken in de fietstas toog ik richting Delleboersterheide.
Al snel was ik blij met mijn besluit, want op het fietspad langs het water, waar het super rustig was, steeg de ene naar de andere libel op als ik bijna aan hen toe was. Ik verwachtte toch wel wat drukte bij de steiger, maar tot mijn stomme verbazing was het hele parkeerterrein leeg! Wauw, wat een mazzel! Hopelijk zou de vlonder ook leeg zijn en dat bleek het geval.

Terwijl ik zachtjes de steiger opliep, schoot er een salamander voor mijn voeten weg en daardoor zag ik een uitsluiphuid van een libel.
De libellen waren echter druk, dat werd lastig fotograferen. Ik besloot gewoon te genieten van wat ik allemaal zag. Ineens werd de rust verstoord door een man die ook kwam kijken, maar al snel verder liep omdat er niet zoveel gebeurde.

Ik bleef heel stil staan kijken en zag ineens in een hoek bij mijn voeten is bewegen in het water. Wow! Yes! Een ringslang! Van de schrik lukte het eerst niet eens een foto te maken haha. Gelukkig lukte dit al snel wel en ik genoot van het beest.
Later zwom hij naar me toe, alsof hij niet in de gaten had dat ik er was, tot hij in het riet verdween. Even later zag ik nog een tweede. De meneer van eerder kwam terug en reageerde enthousiast toen ik vertelde wat ik had gezien. Samen zagen we een derde, mijn dag kon niet meer stuk. Tot we zelfs nog een hele flinke vierde zagen!

Wauw, wat was ik enorm blij met mijn beslissing om te gaan! Dit had ik niet durven dromen! De grootste ringslang bleef liggen waar hij lag en om 17:15 uur besloot ik maar weer richting huis te gaan en hoopte dat het oefenen met de camera dit keer betere beelden op zou leveren dan gister.


Nog eens 12,9 km in de benen, trots op mijn lijf en genoten van een supermiddag in de natuur!

#100happydays dag 96

Gamma-uil

2020-06-09

Nu er telkens elke dag wel een paar nachtvlinders bij de achterdeur zitten, is mijn oude hobby weer helemaal aangewakkerd. Geregeld loop ik even een rondje door de tuin om te kijken in hoeken en gaten wat en of er meer zitten.
Zo ontdekte ik afgelopen weekend zelfs een microvlinder van een paar millimeter doordat ik een foto maakte van eentje van ongeveer een centimeter en ik door de lens iets achter hem zag bewegen. Maar ik dwaal af.

Terug naar vanmorgen, opnieuw een Witte Tijger, een spanner die ik nog moet determineren en deze Gamma-uil van de foto. Hij zat nogal hoog, waardoor het niet meeviel om een foto te maken, maar het is gelukt! Na wat onderzoek naar de Randvlekuil van gister las ik dat hij op de rode lijst als kwetsbaar staat aangemerkt. Mmm…toch maar weer eens invoeren dan op waarneming.nl . Zo ontdekte ik mijn ingevoerde soorten van vele jaren geleden.
Verbaasd dat ik daar zo lang niks meer heb aangemeld, meldde ik de Randvlekuil wel. Mijn geluksmomentjes had ik dus alweer vroeg te pakken vandaag!

#100happydays dag 93 allemaal beestjes!

2020-06-06

Wat een waardeloos herfstweer, ik had geen zin om de rest van de dag binnen te zitten. Het beloofde een poos droog te blijven, dus besloten we toch maar een eindje te gaan fietsen om de natuurbegraafplaats 6 km verderop eens te bekijken. Ik had de wegwijzer al zo vaak gezien en steeds gedacht dat ik daar eens wilde kijken, nu was het dan zover. Onderweg druppelde het af en toe wat en het waaide keihard, maar daar heb je niet veel last op een elektrische fiets.

Midden tussen de velden lag een soort bos met overal korenbloemen, margrieten en klaprozen. We besloten het terrein voor een klein deel te verkennen om een beter idee te krijgen van de plek. Wat een bijzondere en vredige plek om rond te lopen.

Omdat we langzaam liepen om het op ons in te laten werken zagen we heel veel beestjes. Wat een leven hebben ze hier bij de doden. Al beestjes fotograferend verlieten we langzaam het terrein weer om verder te fietsen, op naar een bakje koffie. Het is toch wat, juni en koude handen van het fietsen, pet op en sjaal om alsof het herfst is, brr… Hopelijk krijgen we snel weer zomerweer. Toch maakte het weer dit mede tot een bijzondere tocht naar een bijzondere plek.