Week 2 Personal Tuning

Na een goede eerste week ben ik erg benieuwd wat er deze week allemaal zal gaan gebeuren!
Voor niets gaat de zon op, dus ik doe goed mijn best.
En besef ik ook dat wat in jaren is gekomen, niet in een paar weken helemaal kan verdwijnen.
Maar een prachtig begin is er al!

De balans na een week:
  • Ik heb het eigenlijk niet meer koud
  • Mijn zicht lijkt verbetert
  • Ik heb meer energie
  • Minder, tot vaak bijna geen pijn en als ik pijn voel is het herstel pijn, het zogenaamde plussen
  • De hele week heb ik een zonnig humeur! Daar heeft iedereen baat bij
  • Ik slaap beter en wordt uitgerust wakker!
  • Ik ben ‘s morgens niet meer stijf, stap zelfs soepel uit bed!
  • Mijn beenspieren verzuren niet meer tijdens het fietsen
  • Ik heb zin om weer van alles aan te pakken en te ondernemen, maar doe het niet te gek
  • De trappen dender ik net als vroeger weer op en neer
  • Geen depressieve gevoelens meer
  • Mijn uitstraling is veranderd, iedereen groet mij deze week! Daar wordt iedereen toch blij van!
 
Week twee
 
Dag 8
 
2015-01-16
‘s Nachts word ik wakker, maar heb geen zin om lang wakker te liggen, ik ga de ademoefeningen doen en ik val weer lekker in slaap.
Vandaag stap ik twee keer op de fiets, ga ik 2,2 km lopen en de trappen vaak op en neer.
‘s Middags doe ik als extra een kwartier dezelfde oefening doen als voor de nacht. Dan is mijn geest weer fit.
De “pijn” zit nu vooral in bekken en heupen, het is goed dat ik weet dat het herstelpijn is.
Maar aan het eind van de dag zakte de pijn ineens helemaal weg!
Het is zó heerlijk om weer energie te hebben!
En mijn armen en schouders voelen zoals ze in jaren niet hebben gevoeld, zo “normaal”.
Ik zeg “normaal”, omdat ik al heel lang niet meer weet hoe dat ooit was en daarom ook niet meer weet hoe normaal hoort te voelen.
 
Dag 9
 
2015-01-17
6:45 uur wakker, topfit. 
De hele ochtend ben ik aardig actief bezig, foto’s scannen, wat betekent van de stoel, naar de scanner lopen en terug, op de stoel enzovoort.
Ik maak 2 taarten, wat lang bij het aanrecht staan is, iets wat ik al tijden niet graag deed. Verder de was doen.
Dan een kwartier oefenen, ik krijg “pijn” in mijn rechterbeen en voet en onderrug, het voelt alsof oude kwalen worden aangepakt.
Ooit kneusde ik mijn middenvoetsbeentjes, nu weet ik weer even hoe dat voelde, maar het is er maar even en dan trekt het weg.
Ook versier ik sinds jaren weer zelf de kamer, joepie!
Na al dit gevlieg voel ik mijn onderrug wel, maar ik ben nog steeds fit!
Dan volgt nog het feestje van opa en zelfs daarna ben ik nog niet uitgeput zoals ik anders al lang zou zijn geweest! Wát een verademing!
 
Dag 10
 
2015-01-18
Fit stap ik mijn bed weer uit, de hele middag ren ik heen en weer om de visite van hapjes en drankjes te voorzien.
Ik voel mijn onderrug wel, maar nog altijd is het zó anders dan anders.
Ik stort tenminste niet in en zie er niet tegenop om door te gaan.
Tot 23:00 uur zit ik nog  beneden, terwijl ik normaal het liefst om 21:30 uur al totall loss in bed had gelegen, liefst nog eerder!
 
Dag 11
 
2015-01-19
Om 9:00 uur wakker! Een fijne nacht gehad.
Soepel kom ik uit bed, terwijl ik heel veel last van mijn SI had toen ik om 5:00 uur vanmorgen naar de wc moest.
Gelijk stap ik onder de douche en trek mijn kleren aan, terwijl ik eerder liever even wachtte tot de stijfheid in mijn rug weggetrokken was wat soms wel tot 11:30 uur duurde.
Het lopen gaat ‘s middags fijn! Toch heb ik wel het idee dat ik teveel binnen heb gezeten dit weekend, lopen is zo goed om de rug los te houden.
Later op de middag ga ik nog een keer de oefening doen.
Dit resulteert later weer in gekke “pijnen” overal en nergens, het zogenaamde plussen. Maar later zakte het allemaal weer weg!
‘s Avonds in bed oefen ik lang en goed.
Er gebeurt van alles door mijn hele lijf, ik krijg pijn in mijn linkerbovenarm.
Dit doet me herinneren aan de keer dat ik van de trap viel en mezelf met die hand nog net aan de leuning vast kon grijpen, wat een zwaar gekneusde bovenarm en schouder opleverde.
Weer een kwaal opgelost zo voelt het en zo gebeurt er meer in mijn lijf, ook in mijn onderrug!
 
Dag 12
 
2015-01-20
8:45 uur wakker en de oefeningen doen voor ik uit bed ga.
Ik bedenk me dat ik nu fris uit bed stap, terwijl ik twee weken geleden vaak eerst nog bleef liggen en op mijn mobiel de sociale media langs ging.
Nu stap ik gelijk onder de douche en trek mijn kleren aan en de sociale media boeien een stuk minder!
Het is tijd om te leven!
Om 9:00 uur ga ik de deur uit voor een korte wandeling van 1,1 km.
‘s Middags ga ik nog een keer oefenen.
Boodschappen halen op de fiets en ‘s middags mijn rondje van 2,2 km lopen. 
Onder het lopen bedenk ik me dat ik eigenlijk ook geen buikpijn meer heb gehad de laatste anderhalve week.
‘s Avonds in bed nog een keer goed oefenen.
 
Dag 13
 
2015-01-21
Om 8:00 uur wakker, ik heb als een blok geslapen negen en een half uur lang!
Oefenen en fris uit bed en ik stap weer gelijk onder de douche.
‘s Morgens fiets ik naar de kapper in een lekker stevig tempo, daarna nog een eindje verder en naar de Kruidvat.
Omdat ik iets vergeten ben, fiets ik  later nog een keer naar de Kruidvat!
Als ik in de rij sta te wachten ben ik verbaasd over hoe “normaal” mijn lijf eigenlijk voelt, ik had echt geen idee meer hoe dit voelde!
Weer thuis ga ik de oefening doen.
‘s Middags lekker een eindje lopen naar en van een vriendin.
Voor het slapengaan weer zo lang mogelijk oefenen.

Dag 14

2015-01-22
Weer 9,5 uren geslapen! Fit uit bed, douchen en voor het ontbijt mijn kleine rondje van 1,1 km lopen.
Boodschappen halen op de fiets om 10:00 uur.
Vandaag wel weer wat last van mijn zitbotjes, rechterheup en SI, misschien iets te fanatiek gefietst gister, maar nog altijd is het vele malen beter dan het was!
‘s Middags ga ik 2,2 km lopen en ‘s avonds nog wat winkelen. Voor het slapen gaan een half uur oefenen.
 
De balans na 2 weken (alles van week 1 geldt ook nog):
  • Geen buikpijn meer
  • Ik maak enorm lange nachten, voel me sinds eeuwen echt uitgerust!
  • Mijn ledematen voelen geregeld steeds normaler
  • Ik maak weer afspraken, heb zin om er op uit te gaan
  • Ik krijg meer en meer het gevoel terug dat ik leef!
  • Ik word positiever over de toekomst, zie weer mogelijkheden ipv obstakels
  • Betere concentratie
  • Geen pijn meer van de kou! Terwijl dit anders voelde als enorme blauwe plekken, zoals knieën en bovenbenen.
Nieuwsgierig hoe het verder ging? Lees morgen verder voor week 3!
Meer weten over Personal Tuning? Lees verder op de site van Hans Timmerman
Ben je therapeut en wil je meer weten? Hans zou graag mensen gaan opleiden omdat hij nu nog de enige is in Nederland.
Voor vragen kun je contact met hem opnemen.
Heb je fibromyalgie of andere vage klachten, maak je therapeut attent op het werk van Hans, wie weet wil hij/zij het ook gaan leren!
 

Weer een slechte periode

Omdat het aardig goed ging na de vakantie, besloot ik net te doen alsof ik geen fibromyalgie had, wel alles in een rustig tempo.
Helaas besliste mijn lijf, oftewel de fibromyalgie weer anders en moest ik denken aan
het verhaal Fibromyalgie talking, hoe waar helaas…

Want weer gebeurde het, wakker worden met een lamme, stekende, brandende klomp vlees aan mijn lichaam. Alsof mijn arm niet bij me hoorde, heel akelig.
Mijn rechterarm, maar ook de linker heeft het en het straalt door in nek en schouders, om hopeloos van te worden.
Oké, weer niet geluisterd de afgelopen dagen, want signalen zijn er natuurlijk wel geweest. Maar als het toch weer redelijk goed gaat in de loop van de dag valt het meestal wel weer mee, nu dus niet! Struisvogelpolitiek?
 
Voor de zoveelste keer ben ik er ingetuind en zo vreselijk gek heb ik het niet gedaan. Ook schrik ik er inmiddels al niet meer echt van, meer het besef van: Oké, dat wordt weer een aantal dagen strikte rust…het is weer zover…
Voor de zoveelste keer een les, die ik maar moeilijk vind te leren, juist omdat ik al zoveel laat om dit iedere keer te voorkomen.
En het echt niet in te schatten is, want heel vaak gaat het ook wel goed.
 
De grootste frustratie tijdens dit soort dagen zijn de zinnetjes van de laatste bedrijfsarts en uit het keuringsrapport die dan altijd onwillekeurig weer even door mijn hoofd spoken.
“Ik zie een gezonde vrouw, je kunt gewoon werken!”
Wat zou ik vooral hem deze dagen graag via een voodoopoppetje willen laten voelen hoe “gewoon “mijn lijf voelt!
Dat hij deze klomp vlees die almaar zwaarder en pijnlijker wordt gedurende de dag, waar pijnstillers niks tegen kunnen doen, mee zou moeten zeulen en gewoon aan het werk gaan!
Hop meneer de bedrijfsarts, het stelt allemaal niks voor! Stel je niet aan! Gewoon je werk doen!
Tegelijk weet ik dat dit soort gedachten niets helpen, maar het verlicht de ergernis en frustratie.
 
Geduld is een schone zaak, de boel de boel laten en alleen de hoogst noodzakelijke dingen als koken doen.
Verder zoveel mogelijk afleiding zoeken, om de dagen snel voorbij te laten gaan. Dit levert dan weer gezellige bezoekjes op, want praten kan ik gelukkig wel! 
 
De sollicitatieplicht drukt op dit soort dagen extra zwaar.
Want ja, ik wil wel werken, maar hoe? En als wat?
Met een lijf dat het zo snel af laat weten weet ik het echt niet…
Nog een extra les in loslaten dus, want ik kan nu niets anders dan stress proberen te voorkomen, zo rustig mogelijk te blijven en geduldig wachten tot het langzaam beter zal gaan. En daarna zó langzaam weer opbouwen dat ik geen terugval krijg.
Zeg nou eerlijk, welke werkgever zit op zo’n kracht te wachten?
 
Inmiddels.. Weken verder en langs de Bowentherapeute geweest.
Het is weer wat beter, maar ik moet er nog heel erg om denken.
Zo dacht ik de vriezer eens te ontdooien, omdat dit al hoognodig moest, helaas opnieuw klachten en weer rustig aan doen. Maar de vriezer is ontdooit, hoera!
Met dit weer is het geen straf gelukkig om rustig buiten te gaan zitten lezen en de boel rust te geven! Op naar betere tijden! En  lang leve de spraakherkenningssoftware, waardoor ik in staat ben om toch af en toe een stukje te schrijven!
 
En beste social media vrienden, reageren doe ik dus nog even niet…

Een half jaar thuis

2013-10-16

Vandaag een half jaar geleden stopte plotseling en totaal onverwacht mijn werk. Ineens zat ik thuis, eindelijk rust voor mijn lichaam dacht ik.
Maar de afhandeling van alles zorgde nog voor veel onrust en stress, wat weer impact had op de fibromyalgie.

1 juli begon officieel mijn werkloze leven.
Met veel pijnlijke periodes en veel dagen waarin ik niks kon, alsof alle stress van de afgelopen twee jaar naar buiten kwam.

Langzaam kwamen er meer betere dagen, waardoor ik kon proberen wat meer te lopen en te fietsen, in de hoop toch nog weer iets op te kunnen bouwen.
Inmiddels lukt het redelijk, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Fietsen en lopen gaat iets beter, maar qua huishoudelijke klussen ben ik nog niks opgeschoten. Geregeld probeer ik toch weer wat, vaak met als “straf” zoveel pijn dat ik weer een paar dagen niks kan.
Die straf is groot, omdat ik dan ook de weinige leuke dingen weer een poos niet kan doen. En inmiddels moet ik accepteren dat de zware klussen als stofzuigen, dweilen, ramen lappen, douche schoonmaken e.d. er niet meer in zitten.
 
Ik geef de moed niet op, ik blijf proberen. Maar nu gooit ook het weer opnieuw roet in het eten, na een relatief “goede” periode.
Al meer dan een week willen mijn armen en schouders niet en doen veel pijn, dit betekent voor de zoveelste keer veel niks doen en enorm balen.
Maar ik ben dankbaar dat ik nu even de tijd heb om alles de rust te kunnen geven die het zo hard nodig heeft en het niet door werk nog erger wordt.

Toch blijf ik dromen over ooit weer zelf aan het werk zijn, mijn eigen centen verdienen. Zoals het UWV zegt: “U moet wel aan uw toekomst denken!”
Helaas zien ze daar niet dat ik twee jaar lang keihard geknokt heb voor mijn toekomst, door mijn baan proberen te behouden.
Juist omdat ik vast werk had waar ik tot mijn 67e had kunnen blijven, als fibromyalgie geen roet in het eten had gegooid!
En waar ik bovendien zo hard voor had geknokt om het te krijgen, na 6 jaar re-integratie trajecten en deze baan uiteindelijk op eigen kracht vond en kreeg.

Ik blijf dromen van een andere, betere toekomst, misschien tegen beter weten in. Op dit moment zou ik niet weten wat ik zou kunnen doen voor werk.
Want zeg nou eerlijk, welke werkgever zit te wachten op een “onbetrouwbare” kracht, waarvan je niet weet of ze de volgende dag weer aanwezig zal zijn.