2013-10-16
Vandaag een half jaar geleden stopte plotseling en totaal onverwacht mijn werk. Ineens zat ik thuis, eindelijk rust voor mijn lichaam dacht ik.
Maar de afhandeling van alles zorgde nog voor veel onrust en stress, wat weer impact had op de fibromyalgie.
1 juli begon officieel mijn werkloze leven.
Met veel pijnlijke periodes en veel dagen waarin ik niks kon, alsof alle stress van de afgelopen twee jaar naar buiten kwam.
Langzaam kwamen er meer betere dagen, waardoor ik kon proberen wat meer te lopen en te fietsen, in de hoop toch nog weer iets op te kunnen bouwen.
Inmiddels lukt het redelijk, maar daar is dan ook alles mee gezegd.
Fietsen en lopen gaat iets beter, maar qua huishoudelijke klussen ben ik nog niks opgeschoten. Geregeld probeer ik toch weer wat, vaak met als “straf” zoveel pijn dat ik weer een paar dagen niks kan.
Die straf is groot, omdat ik dan ook de weinige leuke dingen weer een poos niet kan doen. En inmiddels moet ik accepteren dat de zware klussen als stofzuigen, dweilen, ramen lappen, douche schoonmaken e.d. er niet meer in zitten.
Die straf is groot, omdat ik dan ook de weinige leuke dingen weer een poos niet kan doen. En inmiddels moet ik accepteren dat de zware klussen als stofzuigen, dweilen, ramen lappen, douche schoonmaken e.d. er niet meer in zitten.
Ik geef de moed niet op, ik blijf proberen. Maar nu gooit ook het weer opnieuw roet in het eten, na een relatief “goede” periode.
Al meer dan een week willen mijn armen en schouders niet en doen veel pijn, dit betekent voor de zoveelste keer veel niks doen en enorm balen.
Maar ik ben dankbaar dat ik nu even de tijd heb om alles de rust te kunnen geven die het zo hard nodig heeft en het niet door werk nog erger wordt.
Toch blijf ik dromen over ooit weer zelf aan het werk zijn, mijn eigen centen verdienen. Zoals het UWV zegt: “U moet wel aan uw toekomst denken!”
Helaas zien ze daar niet dat ik twee jaar lang keihard geknokt heb voor mijn toekomst, door mijn baan proberen te behouden.
Juist omdat ik vast werk had waar ik tot mijn 67e had kunnen blijven, als fibromyalgie geen roet in het eten had gegooid!
Al meer dan een week willen mijn armen en schouders niet en doen veel pijn, dit betekent voor de zoveelste keer veel niks doen en enorm balen.
Maar ik ben dankbaar dat ik nu even de tijd heb om alles de rust te kunnen geven die het zo hard nodig heeft en het niet door werk nog erger wordt.
Toch blijf ik dromen over ooit weer zelf aan het werk zijn, mijn eigen centen verdienen. Zoals het UWV zegt: “U moet wel aan uw toekomst denken!”
Helaas zien ze daar niet dat ik twee jaar lang keihard geknokt heb voor mijn toekomst, door mijn baan proberen te behouden.
Juist omdat ik vast werk had waar ik tot mijn 67e had kunnen blijven, als fibromyalgie geen roet in het eten had gegooid!
En waar ik bovendien zo hard voor had geknokt om het te krijgen, na 6 jaar re-integratie trajecten en deze baan uiteindelijk op eigen kracht vond en kreeg.
Ik blijf dromen van een andere, betere toekomst, misschien tegen beter weten in. Op dit moment zou ik niet weten wat ik zou kunnen doen voor werk.
Want zeg nou eerlijk, welke werkgever zit te wachten op een “onbetrouwbare” kracht, waarvan je niet weet of ze de volgende dag weer aanwezig zal zijn.
Ik blijf dromen van een andere, betere toekomst, misschien tegen beter weten in. Op dit moment zou ik niet weten wat ik zou kunnen doen voor werk.
Want zeg nou eerlijk, welke werkgever zit te wachten op een “onbetrouwbare” kracht, waarvan je niet weet of ze de volgende dag weer aanwezig zal zijn.