KZ Lager Laura

2015-07-30 

Als de muren en bomen eens konden praten…
 
Waarom ik vorig jaar niks heb gevonden over dit kamp is mij een raadsel, toevallig vond ik de op één na laatste dag bij de VVV in Neustadt een folder.
Gelijk wist ik wat ik de laatste dag zou willen doen.
 
Het was best nog een eindje rijden, maar ondanks dat de harde wind best fris was, was het een mooie dag.
Het glooiende landschap van koren- en maisvelden gleed tijdens het rijden voorbij.
Ineens viel mijn oog op een “beest” ergens ver weg in het landschap.
In eerste instantie dacht ik nog dat het een hert was of een ree, maar het bleek een vos, nummer drie al deze vakantie!
Na een poosje kijken en genieten, ging de reis verder om nog geen 9 minuten verderop weer een vos te zien! Hoe bijzonder is dat!
Hij/zij liep al spelend door het landschap.
Wow, dit bracht de score op vier!
Daarna was het nog maar een klein eindje en daar was dan ineens KZ Lager Laura, een aussenlager van Buchenwald.
 
Het bleek een relatief klein, maar bijzonder kamp.
Ik was nog maar net uit de auto gestapt toen Maria al naar me toe kwam lopen en mij een Nederlandse folder kwam overhandigen.
Erg attent! In mijn eigen taal begreep ik toch beter wat zich hier heeft afgespeeld.
Ik startte bij de gedenkstenen, waaronder de steen van een Nederlander, Herman van Hasselt, die zijn as hier heeft laten bijzetten na zijn dood.
Dit kamp en de gebeurtenissen heeft hem nooit meer los kunnen laten, nadat hij deze kleine hel op aarde mocht overleven.
Hij schreef er een boek over en kwam ieder jaar terug, deelde zijn verhalen onder Duitse scholieren om niet te vergeten, maar vooral om door te geven.
Want dit mag nóóit meer gebeuren!
 
Lang dwaalde ik rond in de schuur die er nog staat en waar ooit zo’n 800! mensen gehuisvest werden onder erbarmelijke omstandigheden.
Vele borden met foto’s en verhalen van de overlevenden slurpten me de geschiedenis en ellende in.
En weer dacht ik geregeld, net als vorig jaar, als de muren en bomen eens konden praten!
 
Zodra ik richting het informatiecentrum liep was Maria er weer om tekst en uitleg te geven en we raakten aan de praat.
Zoals wij ons niet voor kunnen stellen wat hier is gebeurd, kan zij zich niet voorstellen hoe het voor onze voorouders is geweest om onderduikers in huis te nemen. Haar opa was een SS-er, waardoor zij zich “verplicht” voelt om hier rondleidingen te geven, ongelooflijk hoe de geschiedenis in volgende generaties als schuldgevoel doorwerkt.
Laura blijkt een bijna “vergeten” buitenkamp van Buchenwald en het vreemde vond ik dat de enkele bezoekers die na mij kwamen zo enorm snel alweer vertrokken waren, alsof er niet genoeg te zien was…
En dat terwijl er zoveel te zien en lezen is!
Maria startte nog een film en ik beloofde te schrijven over Laura, want ook dit kamp, hoe klein ook, verdient aandacht en respect voor hen die hier het leven lieten.
Later liep ik nog richting de steengroeve, waar de V2 raketten uit Buchenwald getest werden.
Inmiddels is het te gevaarlijk vanwege instortingsgevaar, dus je kunt er niet meer in.
Maar van boven heb je het uitzicht op het water met rondom de steengroeve waar zich ook vele trieste verhalen hebben afgespeeld, tenminste als je de moeite neemt de verhalen van de overlevenden te lezen.
Na ruim 3 uur reden wij weer vrij verder, zoals ieder mens in vrijheid zou moeten kunnen leven…
 
Die Toten mahnen!
Niemals wieder Faschismus und Krieg!

Erfurt en Buchenwald

2015-07-16

Vandaag voerde de reis terug naar Erfurt, waar we de winkeltjes bekijken die op een houten brug zijn gebouwd, de zogenaamde Krämerbrücke
In het water wat er onderdoor stroomt spelen kinderen, die zich hier prima vermaken met de hitte van vandaag, zo’n 28º C.
We lopen door naar de Dom, nadat we in een grote kerk in het centrum hebben gekeken, kerken zijn er hier genoeg!
De liefhebber kan zich hier urenlang vermaken.
De dom is ook indrukwekkend groot, ik verbaas me er altijd over hoe ze vroeger, zonder de hulpmiddelen van nu zulke reusachtige gebouwen hebben kunnen bouwen!
Ook de kerk ernaast bekijken we nog, er is genoeg te zien.
 
Als we terugrijden en het monument van Weimar in de verte zien, vraag ik me af hoe ver dit eigenlijk nog is.
Het blijkt maar 20 minuten te zijn! Het is nog voor vijven, dus we gaan erheen.
Dan zoeken we naar de laatste plekjes van kamp Buchenwald die we vorig jaar niet konden vinden en ook niet meer konden lopen.
Maar goed ook, want het is best nog een eindje, maar nu vinden we alles wat we vorig jaar nog hadden gemist en wordt het verhaal toch nog compleet.
Dan weer in de auto tot de Mahnmal aan de Blutstrasse, want ook dit heb ik vorig jaar niet kunnen zien omdat ik niet meer zo ver kon lopen.
We dalen de vele treden af langs de stenen met afbeeldingen, jammer dat ik ze niet geteld heb en de afstand die we gelopen hebben, opgenomen.
Het is indrukwekkend groot, met vele monumenten, van alle 18 landen met slachtoffers één, 3 grote kuilen waar ooit de as van vele mensen in verdween…
Met aan het eind het grote monument.
Heel erg indrukwekkend weer allemaal.
Om 19:35 uur zijn we weer bij de auto, dorstig en hongerig, maar geen gezeur over dat we nog geen eten hebben gehad, blij dat wij in de luxe verkeren dat er water in de auto ligt en we kunnen gaan en staan waar we willen en kunnen doen wat we willen. Vrijheid is zó’n enorme grote rijkdom! Een bezoek aan dit kamp maakt je weer even heel nietig, nederig en dankbaar!
Het is nog altijd 26 graden.
 
Om 20:15 uur beginnen we aan de terugreis.
Onderweg komen we nog bij een cache bij een monument van Napoleon en Tsaar Alexander.
De geschiedenis houdt hier nooit op, er is hier zoveel gebeurd in vroeger tijden, wat je nu nog terugziet in de vele monumenten.