2014-07-31
Vandaag gaat de reis naar Weimar, naar Gedenkstätte Buchenwald.
Nooit geweten dat er ook nog vele andere, meer onbekende werkkampen waren.
Als we er zijn parkeren we de auto, kopen een boekje in het Nederlands en we kunnen redelijk snel aansluiten bij een gids, wat in eerste instantie handig lijkt.
Maar ze praat zó vreselijk snel, dat ik het niet allemaal kan volgen en het duurt bovendien erg lang, wat voor mij lang stilstaan betekent.
Vandaag gaat de reis naar Weimar, naar Gedenkstätte Buchenwald.
Nooit geweten dat er ook nog vele andere, meer onbekende werkkampen waren.
Als we er zijn parkeren we de auto, kopen een boekje in het Nederlands en we kunnen redelijk snel aansluiten bij een gids, wat in eerste instantie handig lijkt.
Maar ze praat zó vreselijk snel, dat ik het niet allemaal kan volgen en het duurt bovendien erg lang, wat voor mij lang stilstaan betekent.
Na 2 plekken luisteren, besluiten we zelf verder te gaan aan de hand van het boekje.
Zo gaat het ook en kunnen we zelf beslissen wanneer we stoppen, als het lopen me teveel word.
Maar er is zoveel te zien en lezen en om je over te verbazen, dat je als het ware alles wilt weten, wat natuurlijk niet lukt.
Gebouwen die nagebouwd zijn aan de hand van de verhalen van overlevenden, gebouwen die overgebleven zijn, sommige met een compleet museum erin.
We lezen bordjes met foto’s, de stenen, wát een verdriet en ellende heeft hier geheerst en uit de vele steentjes die door joden op de grote stenen zijn gelegd, blijkt dat ze nog altijd worden herdacht.
Hier en daar liggen bloemen.
Hier en daar liggen bloemen.
Het maakt allemaal diepe indruk op me. Vooral de “voorwerpen” spreken tot de verbeelding, zoals schoenen, servies, knopen, kammen en meer van dat soort dingen die pas veel later zijn opgegraven.
Het meest indrukwekkend is het crematorium, grote ovens en vooral de kelder eronder, waar zelfs nog vele mensen zijn opgehangen aan de haken in de muren, voordat ze in de ovens terecht kwamen.
Gruwelijke taferelen moeten zich hier hebben afgespeeld..
Als de muren, stenen en bomen en gebouwen eens konden praten…
Gruwelijke taferelen moeten zich hier hebben afgespeeld..
Als de muren, stenen en bomen en gebouwen eens konden praten…
Je “voelt” de angst hier bijna en de dood hangt als het ware om je heen, waardoor ik geen woord meer uit kan brengen… Dit mag nooit vergeten worden…
Als we het meeste bekeken hebben gaan we op een bankje in de schaduw een broodje eten en wat drinken en de boel een beetje laten bezinken.
Het is erg heftig.
Het is erg heftig.
Als er een klein meisje langsloopt moet ik denken aan de kleine schoentjes die ik gezien heb, brr… je moet er niet te hard over nadenken wat hier allemaal is gebeurd.
En dan is dit nog maar één van die gruwelijke plaatsen.
We lopen nog een eindje op zoek naar iets wat we nog niet gezien hebben, maar we besluiten het verder met de auto te doen, we hebben al 4,74 km gelopen, voor mij meer dan genoeg voor vandaag.
Ik ga niet meer mee naar de Memorial toren.
Een dag vol indrukken en een heel groot besef hoe rijk we zijn om in vrijheid te mogen leven!
Ik ga niet meer mee naar de Memorial toren.
Een dag vol indrukken en een heel groot besef hoe rijk we zijn om in vrijheid te mogen leven!