Dag 66 Personal Tuning

Dag 66
 
2015-03-15

Om 7:45 uur ben ik wakker na opnieuw een erg slechte nacht, steeds hoesten, blèh. Gelukkig stap ik wel soepel uit bed.
Dit wordt dus gewoon een luie zondag en binnen zitten, het is niet anders.
Van binnen voelt het alsof mijn lijf trilt, terwijl het niet zo is. Gewoon ziek dus.
Dan maar een dag proberen dingen te doen waar ik blij van word!

Ik duik in de stamboom met foto’s en verhalen die ik nog moet afluisteren om te verwerken en vergeet de tijd.
Mijn fotoarchief van de stamboom werd onlangs behoorlijk uitgebreid en voor het te groot wordt besloot ik orde in de chaos te scheppen.
Dit door alles wat ik van een bepaald persoon of getrouwd stel heb, in één map te stoppen om het zoeken gemakkelijker te maken voortaan.
Alle mappen gewoon op naam.
Een hele klus, maar het is klaar en ik ben er erg blij mee! Dit zoekt voor mij een stuk gemakkelijker!

De dag is om voor ik er erg in heb, ik heb zelfs niet eens aan oefenen gedacht vanmiddag, maar ik heb nu wel heel veel “werk” klaar wat al tijden moest.
Voor ik ga slapen smeer ik mijn voetzolen in met Vicks, die tip kreeg ik vanmiddag via Facebook, dit zou helpen tegen hoesten.
Wie niet waagt, wie niet wint.
Proberen kan nooit kwaad, ik ben benieuwd!
Voor het slapen gaan ga ik nog een half uur oefenen.
Gek genoeg werkt het  dit keer voornamelijk aan de linkerkant van mijn lijf en in mijn armen en schouders, die waarschijnlijk behoorlijk overbelast zijn vandaag door het vele computerwerk.

Klik hier voor het overzicht verbeteringen na Personal Tuning per week.

Had ik het maar gevraagd…

stamboom

2015-02-14

Wat heb ik vaak gedacht, had ik de verhalen die mijn beppe zo mooi vertelde maar opgenomen. Maar ja, daar denk je niet aan als je jong bent.
Ze wist zo enorm veel! En kon prachtig vertellen.
Helaas kan dat niet meer, omdat ze in 2006 overleed.
Haar overlijden leidde uiteindelijk tot het opzetten van de stamboom op MyHeritage.
 
Terwijl ik vorig jaar zoekende was hoe mijn leven nu in te richten, ik zat inmiddels bijna een jaar thuis nadat ik mijn baan verloor door fibromyalgie, begon ik me af te vragen waar ik eigenlijk vandaan kwam.
Wie waren nu precies mijn voorouders, ja hun namen stonden in de stamboom, maar wie waren ze? Hoe leefden ze? Waar hielden ze van? Enzovoort enzovoort.
Ik interviewde mijn ouders en tante en nam alle gesprekken op!
Vervolgens begon ik kleine levensverhaaltjes te schrijven, simpelweg omdat ik niet meer informatie had.
Maar ook een klein verhaal is prachtig en beter dan niets, helemaal als je de informatie nog van kleinkinderen hoort.
Zo heb ik een verhaaltje kunnen schrijven over mijn betovergrootmoeder van moeders kant, simpelweg omdat 2 kleinkinderen van haar nog leven!
Eentje van over de 80 en eentje van over de 90! die mij graag wilden helpen met hun herinneringen.
 
Dit jaar zat ik beter in mijn vel en bedacht het volgende, een ontmoeting bij mij  thuis met mijn ouders, mijn tante en een nicht van mijn tante en vader.
Op zoek naar meer informatie. De eerste keer was vooral té gezellig, vooral omdat we nooit in deze combinatie bij elkaar zaten.
Het leverde in ieder geval een beeld op van andere betovergrootouders, een gezicht en een prachtig krantenknipsel van toen ze 60 jaar getrouwd waren.
En nog wat foto’s die ik mocht scannen.
Het was absoluut voor herhaling vatbaar! Maar helaas kwam ik er nog niet achter wanneer mijn overgrootouders waar gewoond hadden.
Een eigen speurtocht op internet leverde krantenknipsels, in- en uitschrijvingen en dus data op!
 
Daarna ging ik nog naar een oudere man op aanraden van mijn vader, omdat hij veel weet van de tak van mijn overgrootmoeder van vaders kant.
Een afspraak was snel gemaakt, het werd een hele bijzondere middag, die we om kwart over 6 maar afbraken.
Wat een informatie en namen zitten nog in het hoofd van die man! Geweldig!
Dit levert ook weer een nieuwe foto op van een hele familie. Voor mij veel nieuwe gezichten, geweldig!
Zijn grootmoeder bleek een zus te zijn van mijn overgrootmoeder, hoe bijzonder is dat!
Zijn kinderen delen niet de interesse voor vroeger, dus hij vond het prachtig dat ik die wel heb.
Ik kreeg een aanvulling voor mijn stamboom mee en een prachtige grote foto van zijn beppe.
Ook kwam de zin: “Had ik het maar gevraagd”, geregeld naar voren die middag.
 
Enkele dagen later volgde de volgende ontmoeting met mijn ouders, tante en de nicht van mijn vader en tante. 
Ditmaal was de meneer waar ik geweest was ook van de partij, hij is tenslotte familie en hielp ons aan nieuwe verhalen en namen. Mooi dat zelfs mijn ouders en tante nog nieuwe dingen hoorden.
Hij kan prachtig vertellen en ik nam alles weer op.
Het werd opnieuw een bijzondere middag.
 
Zo bleek dat ik tijdens mijn looprondjes geregeld een familielid tegenkom, zonder te weten wie hij was.
Onlangs sprak ik hem aan en vertelde wie ik ben, we zullen elkaar ongetwijfeld anders gaan begroeten voortaan!
 
Weer enkele dagen later volgde nog een bezoek aan mijn achternichtje, omdat haar man ook met dit soort dingen bezig is en dezelfde interesse dus deelt.
Opnieuw een gezellige middag bij familie die ik anders nooit zie.
We delen een stuk geschiedenis zonder elkaar nu goed te kennen, enorm jammer eigenlijk.
Wat mij betreft gaan we elkaar vaker zien en gaan we daar verandering in brengen!
De afgelopen weken is mij wel duidelijk geworden dat je schijnbaar een bepaalde leeftijd moet bereiken om deze interesse te krijgen.
Dus leg ik nu dingen en verhalen graag vast nu de mensen die er nog over kunnen vertellen er nog zijn.
En het werkt aanstekelijk, want nu wordt er meer gezocht omdat ik graag materiaal wil.
Maar ook komen er nu namen achterop de foto’s nu ze nog bekend zijn, heel belangrijk voor het nageslacht!
Want er komt een dag dat je niemand meer kunt vragen.
En of mijn kinderen nu wel of niet de interesse zullen hebben, op een dag worden zij ook 40, 45, 50 dus wie weet.
Door de technieken die we nu hebben zijn beelden razendsnel in een grote groep familie te delen, net als de levensverhalen.
Ook krijg ik op die manier nog sneller informatie en nieuwe foto’s en wordt alles steeds completer.
Hoe mooi is dat!
 
Wacht niet tot later en praat eens over vroeger nu het nog kan!