2015-07-30
Als de muren en bomen eens konden praten…
Waarom ik vorig jaar niks heb gevonden over dit kamp is mij een raadsel, toevallig vond ik de op één na laatste dag bij de VVV in Neustadt een folder.
Gelijk wist ik wat ik de laatste dag zou willen doen.
Het was best nog een eindje rijden, maar ondanks dat de harde wind best fris was, was het een mooie dag.
Het glooiende landschap van koren- en maisvelden gleed tijdens het rijden voorbij.
Ineens viel mijn oog op een “beest” ergens ver weg in het landschap.
In eerste instantie dacht ik nog dat het een hert was of een ree, maar het bleek een vos, nummer drie al deze vakantie!
Na een poosje kijken en genieten, ging de reis verder om nog geen 9 minuten verderop weer een vos te zien! Hoe bijzonder is dat!
Hij/zij liep al spelend door het landschap.
Wow, dit bracht de score op vier!
Daarna was het nog maar een klein eindje en daar was dan ineens KZ Lager Laura, een aussenlager van Buchenwald.
Het bleek een relatief klein, maar bijzonder kamp.
Ik was nog maar net uit de auto gestapt toen Maria al naar me toe kwam lopen en mij een Nederlandse folder kwam overhandigen.
Erg attent! In mijn eigen taal begreep ik toch beter wat zich hier heeft afgespeeld.
Ik startte bij de gedenkstenen, waaronder de steen van een Nederlander, Herman van Hasselt, die zijn as hier heeft laten bijzetten na zijn dood.
Dit kamp en de gebeurtenissen heeft hem nooit meer los kunnen laten, nadat hij deze kleine hel op aarde mocht overleven.
Hij schreef er een boek over en kwam ieder jaar terug, deelde zijn verhalen onder Duitse scholieren om niet te vergeten, maar vooral om door te geven.
Want dit mag nóóit meer gebeuren!
Lang dwaalde ik rond in de schuur die er nog staat en waar ooit zo’n 800! mensen gehuisvest werden onder erbarmelijke omstandigheden.
Vele borden met foto’s en verhalen van de overlevenden slurpten me de geschiedenis en ellende in.
En weer dacht ik geregeld, net als vorig jaar, als de muren en bomen eens konden praten!
Zodra ik richting het informatiecentrum liep was Maria er weer om tekst en uitleg te geven en we raakten aan de praat.
Zoals wij ons niet voor kunnen stellen wat hier is gebeurd, kan zij zich niet voorstellen hoe het voor onze voorouders is geweest om onderduikers in huis te nemen. Haar opa was een SS-er, waardoor zij zich “verplicht” voelt om hier rondleidingen te geven, ongelooflijk hoe de geschiedenis in volgende generaties als schuldgevoel doorwerkt.
Zoals wij ons niet voor kunnen stellen wat hier is gebeurd, kan zij zich niet voorstellen hoe het voor onze voorouders is geweest om onderduikers in huis te nemen. Haar opa was een SS-er, waardoor zij zich “verplicht” voelt om hier rondleidingen te geven, ongelooflijk hoe de geschiedenis in volgende generaties als schuldgevoel doorwerkt.
Laura blijkt een bijna “vergeten” buitenkamp van Buchenwald en het vreemde vond ik dat de enkele bezoekers die na mij kwamen zo enorm snel alweer vertrokken waren, alsof er niet genoeg te zien was…
En dat terwijl er zoveel te zien en lezen is!
Maria startte nog een film en ik beloofde te schrijven over Laura, want ook dit kamp, hoe klein ook, verdient aandacht en respect voor hen die hier het leven lieten.
Later liep ik nog richting de steengroeve, waar de V2 raketten uit Buchenwald getest werden.
Inmiddels is het te gevaarlijk vanwege instortingsgevaar, dus je kunt er niet meer in.
Maar van boven heb je het uitzicht op het water met rondom de steengroeve waar zich ook vele trieste verhalen hebben afgespeeld, tenminste als je de moeite neemt de verhalen van de overlevenden te lezen.
Na ruim 3 uur reden wij weer vrij verder, zoals ieder mens in vrijheid zou moeten kunnen leven…
Die Toten mahnen!
Niemals wieder Faschismus und Krieg!