Categorie: Uit de oude doos

Blogs van weleer, soms wat aangepast.

Mijn oude hobby, breien!

Published on by KarinLeave a comment
2012-11-20
 
Breien was vroeger mijn grote hobby.
Ik ging bijna niet zonder breiwerk de deur uit.
Had altijd een grote tas mee en was altijd bezig.
In die tijd hadden we geen computers of mobieltjes.
 
Meer dan 100 truien maakte ik.
In gemiddeld drie weken tijd had ik een mannentrui klaar.
In 1994 maakte ik de laatste, de Blommenjurketrui voor mijn oudste.
Pijn in mijn arm die maar niet meer weg wilde gaan, dwong mij te stoppen.
 
Ik vond het vreselijk jammer dat ik op moest houden, het was zulk ontspannend werk, mijn grootste hobby.
Maar het leverde teveel pijn op, ik kon mijn arm dan bijna niet meer gebruiken.
Nu denk ik dat de fibromyalgie toen al begonnen is.
 
Soms probeerde ik weer een stukje, maar de prachtige trui met een kat van de tekenares Francien voor mijn moeder kwam nooit af.
Hopelijk maakt mijn tante hem nog eens voor haar af.
 
Afgelopen weekend zag ik een mooie colsjaal met lovertjes erin verwerkt.
Ik twijfelde om hem te kopen, op een later tijdstip was hij helaas weg.
Een paar winkels verder zag ik wol liggen met een zilverdraadje erin verwerkt, waarom zou ik het niet eens proberen?
 
Ik kocht de wol en dikke breinaalden en nu ben ik dan begonnen aan een colsjaal.
Wát een genot om weer het tikken van de pennen te horen, het in je handen voelen groeien van het breiwerkje, creatief bezig zijn, heerlijk!
 
Maar goed voor mijn armen is het natuurlijk niet, ik zal me vreselijk moeten inhouden en af en toe een paar pennen breien, meer zit er niet in.
Het zal dus een langdurig traject worden, maar ik brei! Het zou mooi zijn als het project voor het eind van winter klaar is!
 
Mijn dochters vinden het maar een bejaarde hobby, maar wat waren ze vroeger blij met mijn creaties.
Truien met Ernie erop, een walvis, een poes en wat al zo meer.
Gelukkig had ik alles bewaard, zodat Marita ook nog mijn creaties kon dragen.
Truien breien is echt gebeurd, ik hoop dat het deze winter gaat lukken een colsjaal te breien!
 

Update januari 2020:

Mijn tante maakte inderdaad de trui voor mijn moeder af, die prachtig werd! En de colsjaal met glitters is een heel eind, maar ligt nog altijd in een bak te wachten op het moment dat hij zal worden afgemaakt. Wie weet ooit.

Nachtvlinderestafette Boijl

Published on by KarinLeave a comment

2013-07-16 

Vlinderestafette

 
Onlangs las ik via de nieuwsbrief van de vlinderstichting of was het op Facebook dat je op een avond nachtvlinders kon gaan kijken.
Dit was echt iets voor mij, nu ik iedere dag nachtvlinders aantrof op mijn huis ‘s morgens.
Dus opgezocht wanneer dit het dichtst in de buurt was. Ik had geluk.
In Friesland nog 1x! In Boijl, op Natuurcamping Bekhofschans.
De Nachtvlinderestafette is een initiatief van de Stichting Natuurkampeerterreinen, De Vlinderstichting en Natuurpresentaties.
 

Op pad

Zo togen we om 19:30 uur richting Boijl, op zoek naar natuurcamping Bekhofschans.
Een prachtige rustige plek, helemaal geen verkeer of wat dan ook te horen.
Op de rand van de zandbak begon het wachten op de presentatie die gegeven zou worden door Kees Boele.
 

De presentatie

Die startte iets na 20:30 uur.
Leuke informatie voor mij over de dieren waar ik momenteel zoveel mooie exemplaren van aantref in mijn tuin.
Nu weet ik tenminste hoe laat ik ze kan verwachten! Ik zou dus eens ‘s nachts uit bed moeten ipv te wachten tot ‘s morgens vroeg.
Na de presentatie moesten we geduldig wachten, genoten van de zonsondergang en de paarden in de buurt.
 

Lampen aan

Om 22:00 uur gingen de lampen aan en begon het wachten op de nachtvlinders.
We zaten op een pak stro, gezellig in gesprek met Kees Boele.
Langzaam verzamelden meer mensen zich om ons heen.
 

De nachtvlinders komen!

Toen de eerste nachtvlinder zich meldde, ving Kees hem in een potje zodat we hem goed konden bekijken.
Zo ging het door. Er kwamen er steeds meer!
Af en toe op de knieën en proberen foto’s te maken.
We moesten er goed om denken niet tegen de draden van het doek of de stok van de lampen aan te komen.
Dan zou de lamp uitgaan en een kwartier moeten afkoelen voor hij weer aan kon.
Ook moesten we niet in de lichtboog gaan staan, omdat de vlinders anders niet zouden komen.
 

Nieuwe soorten


Voor mij leken heel veel nachtvlinders op elkaar, ik dacht dan ook geregeld dezelfde te zien. Maar dan bleek het toch weer net een andere te zijn.
Zelfs voor Kees zaten er nog een paar nieuwe soorten tussen, met een boek op schoot zocht hij ze op.
Hoe later op de avond, hoe groter de vlinders werden!
Toen ik op mijn knieën bij het scherm zat fladderden ze om mijn hoofd, gingen op me zitten. Geweldig!
Ook ik mocht een paar vangen in een potje om ze te bekijken en om ze de kring rond te laten gaan.

 

Het wordt laat…

 
Voor ik er erg in had was het al bijna 1:00 uur en tijd om te stoppen.
Wat een ervaring! 
Jammer dat ik niet alle namen kan onthouden.
In ieder geval hoop ik heel wat mooie plaatjes te hebben, want het viel niet mee om te fotograferen.
 

Triest einde van de avond

 
Helaas op de terugweg naar huis een tragisch ongeval.
Een ree tegen onze auto, die werd overreden door de volgende auto, met alle noodlottige gevolgen van dien.
Ze waren met zijn tweeën, de andere zag ik steeds zoekend rondlopen.
Ik hoopte hard dat deze niet gewond zou zijn en de weg nog een keer op zou lopen…
Politie gebeld en Bram leidde het verkeer met gevaar voor eigen leven om de ellende heen.
Hij moest bij 3 van de 20 auto’s aan de kant springen. Alleen de vrachtwagens deden het perfect!
De politie kwam en het arme beest werd van de weg gehaald.
Zodoende waren we een stuk later thuis dan verwacht en was de lol er behoorlijk af.
Vandaar dat ik pas later met de foto’s aan de slag ging.
Gelukkig aardig wat mooie plaatjes, alleen de mooiste vlinder was eigenlijk te beweeglijk, maar hij staat er op!

Voor vlinderliefhebbers echt een aanrader om dit eens mee te maken!

Deze slideshow vereist JavaScript.

Winterwonderland

Published on by KarinLeave a comment

2005-03-02

Vanmorgen kwam jongste naar me toe: “Mem, het is wel een beetje eng, er ligt héél veel sneeuw!” Ik dacht nog dat valt vast mee, maar tot mijn grote verbazing zag ik een prachtige witte wereld! En ze had gelijk, er lag echt héél veel!

Als ik sneeuw zie moet ik naar buiten en foto’s maken, in dit geval helemaal, want hoe vaak maken we dit nou nog mee! Afgelopen zondag hadden we al genoten van het kleine laagje, maar nu lag er echt een dik pak! 
Dus met de voor- of achterdeur open al snel wat kiekjes gemaakt.

De kids naar school, snel de kleren aanen een boodschappenlijstje gemaakt.
Net toen ik op weg zou kwam oudste alweer terug, ze was niet gebeld door school dat ze vrij hadden vandaag!
Dus gingen we samen op pad om onderweg foto’s te maken, wát een mooie wereld! Heerlijk zo stil als het was, geen of heel weinig auto’s, af en toe een vogeltje horen fluiten, een enkeling die zich nog op een fiets door de sneeuw baande.

En verder alleen maar mensen die een poging deden hun stoepje een beetje van de sneeuw te ontdoen en mensen die lopend naar de supermarkt vertrokken. In de supermarkt was nog geen brood afgeleverd, heerlijk zoals het leven dan ineens stilligt, het moet natuurlijk niet te lang duren, maar zo voor een keertje is het wel leuk.

Wát een belevenis voor veel kinderen die nog nooit zoveel sneeuw hebben meegemaakt! Ikzelf heb de winter van ’78/’79 meegemaakt, dát was pas een pak sneeuw!
Maar de jongere kinderen hebben niet veel meegemaakt nog.
8 jaar terug was er een 11 stedentocht, maar volgens mij was oudste 5 toen alles ook zo kwam stil te liggen, 9 jaar terug dus.

Er staat inmiddels alweer een sneeuwpopje in de tuin en jongste is alweer vertrokken. Wát een feest!