22 maart 2020
Stilte in de natuur
Terwijl ik me vandaag rot schrok van de NL-alert, snap ik dat hij verstuurd is. Hoe moet je mensen nog bewegen om iets niet te doen? Zoals met bosjes in de bossen of op het strand te gaan lopen en te doen alsof er niks aan de hand is. Hou dan in ieder geval meer dan genoeg afstand! Ik moest echt even twee keer nadenken voor ik de deur uit ging vandaag, want ik wil de risico’s graag beperken. Nu hebben wij het geluk dat je hier negen van de tien keer écht niemand tegenkomt. Vandaag was dit echter anders, maar waren het nog maar 5 mensen tijdens een afstand van bijna 4 kilometer, die je met gemak ruim kon passeren. Dat geluk heeft niet iedereen, dat besef ik goed en ook als je thuiszit met kleine kinderen zal het ongelooflijk zwaar zijn om steeds binnen te zitten, groot respect voor wie in die situatie zit. Ook dacht ik aan de mensen die nu zo hard moeten werken en dit soort momenten helemaal niet meer kennen. Ik wil dan ook niemand voor het hoofd stoten met mijn geluksmoment. Mijn geluksmoment was vandaag de open ruimte zonder mensen, waardoor het heel even voelde als normaal, wat ik iedereen gun. Ik hoop van harte dat dit heel snel weer waarheid mag zijn, nu echter tegen beter weten in, om met zijn allen weer naar buiten te kunnen. Voor nu dan dit plaatje maar delen, waarop het lijkt of de weg nog ver is, wat in werkelijkheid denk ik ook zo is.
