#100happydays dag 63

Kiekenberg

2020-05-07   

Date met vriendin

Dankzij de Corona zagen vriendin en ik elkaar lange tijd niet live. Wel spraken we elkaar telefonisch of via een videogesprek, maar dat haalt het natuurlijk niet bij onze gewoonte van een eind lopen en daarna ergens koffie gaan drinken. Nu dat niet kan had ze zin om te gaan picknicken op de hei.

Dat klonk fijn, maar hoe gingen we dat organiseren? We wonen tegenwoordig best een eindje uit elkaar. Maar het stukje bos van 2 dagen geleden schoot door mijn hoofd, waarvan mijn lief had vertelt dat als je door het bos was er hei achter lag, als we daar nu eens afspraken? Dit was voor mij haalbaar op de fiets, want ik heb geen rijbewijs en zij zou daar dan met de auto komen, omdat zij verder moest rijden. We werden er allebei blij van en troffen elkaar op het afgesproken punt.

Het voelde na zo’n lange tijd toch wat onwennig om elkaar niet hartelijk te begroeten zoals we gewend zijn, maar het was niet anders. Picknickspullen mee en lekker lopend door het bos kwamen we bij de hei, waar we een plekje zochten op een stukje gras. Wat een heerlijke plek! We kletsten bij en genoten van het mooie weer op gepaste afstand en elk op ons eigen kleedje en bespraken de toestanden rond Corona en hoe het nu allemaal verder zou moeten voorlopig.

Maar het genieten van elkaar weer zien had de overhand! Wat een fijne dag! Een hele berg geluksmomentjes verdeeld over de dag. Ik ben een gelukkig mens vandaag!

#100happydays dag 62

Rodondendron

2020-05-06

Vandaag was de eerste bloem sneller open dan ik had verwacht!
Geluksmomentje, wat een prachtige bloemen zijn het toch!

#100happydays dag 61

Kiekenberg

2020-05-05

Bevrijdingsdag, toch een paar uurtjes aan het werk en daarna even ergens een stukje lopen waar het rustig is en genieten van de natuur en het zonnetje. Dat werd bij Vistrap Meulereed, de wind was fris, maar het heerlijk om even uit te waaien. Heet water en zakjes koffie mee en op een bankje even simpelweg genieten. Terwijl wij aan de koffie zaten, kwamen de honden van de mensen die we eerder al hadden zien lopen aanrennen. Ze begroetten ons alsof ze ons kenden. Toen de baasjes eenmaal dichtbij waren, bleek dat ze normaal op deze plek een koekje krijgen, dat verklaarde veel! Het leverde mij een mooie foto op terwijl ze aan kwamen rennen.

Op de terugweg kwamen we weer langs het Lancastermonument en zagen nu een bordje dat er een eind verderop een gat zou zijn van een bom.
Hoe lang staat dit bordje er al? We kunnen ons niet herinneren dat we het eerder hebben gezien. We rijden een stukje verder waar het bomgat moet zijn na 150 meter lopen, helaas stond daar nergens een bordje, maar het was heerlijk om daar even te zijn. Weer thuis maar even opgezocht waar het dan wel moet zijn, een volgende keer weten we het te vinden!