Brutale kraai

kraai

2015-11-09

Soms zou je wensen dat alle mooie dingen die je meemaakt op de gevoelige plaat worden vastgelegd.
Vandaag was er weer zo’n moment, maar niemand in de buurt die een foto van mij kon maken.
 
Iedere ochtend stap ik naar buiten om de vogeltjes te voeren. Dan komen mijn vaste bezoekers, Gerrit de houtduif, een paartje tortelduiven, de wereld aan kleine vogeltjes en ook de zwarte kraaien eten mee.
Eerst speur ik dan de muur naast de achterdeur en onder de buitenlamp af, op zoek naar eventuele nachtvlinders.
Zo ook gister en ja, of het nu door het milde weer komt weet ik niet, maar er zat een nachtvlinder.
 
Zodra het voer voor de vogels op het voederplankje was uitgestrooid, haalde ik eerst mijn camera om de nachtvlinder vast te leggen. Daarna draaide ik me om richting voederplank. Hé, was dat niet dezelfde kraai als vorige week, die ene die zich niet weg liet jagen?
Die ene die brutaal vanaf de schuur naar me zat te kijken met een blik van: “Mij krijg je hier niet weg?” Hoe dichter ik bij hem kwam, hoe meer ik de indruk kreeg dat dit zo was. Tenslotte stond ik naast de voederplank en hij leek totaal niet onder de indruk van mijn aanwezigheid te zijn.
Terwijl ik verwoede pogingen deed hem vast te leggen, at hij onverstoorbaar door. Ik bracht de camera weer naar binnen.

Ik ging terug naar de kraai en zei tegen hem dat hij nog wat over moest laten voor de andere vogels. Maar opnieuw keek hij me brutaal aan, waarna ik rustig mijn armen richting voederplank deed in de hoop dat hij dan weg zou vliegen.
Tot mijn stomme verbazing ging hij echter op mijn arm zitten! In eerste instantie dacht ik even “help wat nu?”
Gelukkig was ik zo slim geweest mijn hand in mijn mouw te doen, want hij probeerde af en toe in mijn hand te pikken.
Maar wow! Wat een geweldig moment! Zo kon ik hem nog beter bekijken.
Hij leek het allemaal wel prima te vinden, dus tenslotte gooide ik mijn arm een beetje in de lucht en fladderde hij op de schutting.
Bedankt kraai, voor zo’n bijzonder begin van de dag!

Zonsopkomst


zonsopkomst21-10-2015

Zonsopkomst

 
Nog maar af en toe ben ik voor mijn doen extreem vroeg wakker, zo ook deze ochtend. Mijn gedachten dwaalden, door het donker van de vroege ochtend, af naar een poos geleden. Naar tijden waarin ik heel vaak vroeg wakker werd van de pijn en er dan maar uit ging om de zonsopkomst te fotograferen.
Terwijl ik hier aan dacht pakten mijn handen mijn mobiel om te kijken hoe laat de zon op zou komen vandaag, 8:15 uur. Zou ik?
 
Maar nee, het was nog veel te vroeg (6:30 uur) en ik begon de dag met dingen uitzoeken, mail lezen en een ontbijtje.
Ineens werd mijn blik naar buiten getrokken, het was nu of nooit!
Ik keek op de klok en snel schoot ik in de kleren, pakte mijn cameratas, trok mijn jas aan en fietste snel naar het kanaal.
Hoera, ik was nog op tijd, de oranje bal was nog niet boven het weiland.
Het blijft een dingetje die felle bal goed op de foto te krijgen en de omgeving dan ook nog in de werkelijke kleuren weer te geven.
Maar ik genoot vooral van het feit dat ik er stond, de kans kreeg om deze nieuwe dag zo mooi te beginnen!
De zon, wat is ie mooi, groot wonder van Moeder Natuur.

Weer thuis zag ik dat er een nachtvlinder op de muur zat, net als gister, de laatste kadootjes voor het winter wordt.
Fijne dag!

Bronst op de Veluwe

bronst2015-09-19

Er is alweer een jaar voorbij gevlogen, de hoogste tijd om weer bij de bronst op de Hoge Veluwe te gaan kijken! Het was nog even dubben of het zaterdag of zondag moest worden vanwege de weersvoorspellingen, maar hoera, goed gegokt op de zaterdag! Het werd een prachtige dag!
 
Oostvaardersplassen

 

De reis ging via de Oostvaardersplassen, waar in de verte vele herten en Konikpaarden te zien waren met de verrekijker.
Boven mijn hoofd cirkelde een grote roofvogel, een buizerd aldus de kenners die in de buurt stonden met een verrekijker. Ik heb geen verstand van vogels dus maar even gevraagd. 
 
Nationaal Park Hoge Veluwe 

 

De reis ging weer verder, er werd besloten vroeg te  gaan eten, want het plan was om rond 15:30 uur in het park aanwezig te zijn.
Dankzij een fotograaf op Google+ zagen we dat hij rond die tijd al prachtige foto’s had geschoten twee dagen eerder. Met de buik vol eten was het gezelschap mooi op tijd aanwezig en ja! Daar waren de eerste herten al.
Toen ze het bos weer introkken liep ik naar het volgende veld, waar het al een drukte van belang was qua fotografen.
Ik gokte op een plekje met twee bomen voor me, best een risico, maar dit was wel de plek waar de boswachter veel appels had gestrooid.
Afwachten maar wat er zou gaan gebeuren.
 
Het bleek de juiste plek toen een poosje later een hert ineens een hinde besprong.
Het leverde mij een prachtig plaatje op en bovendien had ik dit nog niet eerder gezien hier in de acht jaar dat ik hier kom.
De fotografen riepen bijna in koor: ” Hebbes! We kunnen wel naar huis!”
Later reden we nog een rondje door het park en zo kwamen we tenslotte weer langs de plek waar ik eerder stond, nu liep hier een zwijn rond die amper boven de hoge heide uitkwam.
 
Het was weer een topdag geweest!
De reis ging via Niersen terug naar huis, maar ook hier was het weer treffen!
Uiteraard kwamen we de zogenaamde “VVV-zwijnen” tegen, die door boswachters zo genoemd worden omdat ze geregeld gevoerd worden, ondanks dat het niet mag en ze dus wel blijven komen.
Dit keer liep er ook  een vos rond! Wauw! Wát een geluk deze dag!
Na nog een rondje rijden troffen we nog een vos en zagen de vos van eerder nog een keer! Deze dag kon niet meer stuk!
Zóveel wild op één dag!